Engelli bireylerin sağlık hizmetlerine erişimi, genel nüfusa kıyasla daha sınırlıdır (Gibson, 2010). Senghor ve arkadaşları (2017), engelli bireylerin %90'ının sağlık hizmeti alırken güçlük yaşadığını belirtmektedir. Engelli bireylerin sağlık hizmetlerine erişmeye çalışırken karşılaştıkları engeller düşünüldüğünde, akla ilk gelen şey binaların veya yolların fiziksel koşullarıdır. Ancak işitme engelliler için durum oldukça farklıdır. Onlar sağlık sisteminde çoğu zaman etkili veya net bir iletişime erişememektedir. Bu sorun, deprem gibi acil durumlarda veya doğal afetlerde hayati önem taşımaktadır.

İşitme engellilerin gerçek anadili, bir ülkenin konuşma dilinden farklı olan işaret dilidir (Zeshan, 2008). Sağlık hizmeti alan işitme engelliler için sağlık çalışanlarıyla iletişim önemlidir. İşitme engelli hastalar ile sağlık çalışanları arasındaki zayıf iletişim, yanlış teşhis ve uygunsuz ya da gecikmiş tıbbi tedavi gibi hayati tehlike oluşturan komplikasyonlara yol açabilir (Tiwary, 2018). İşitme engelliler, sağlık eğitim materyallerinin yetersizliği ve sağlık çalışanlarının işitme engelli hastalarla etkili iletişim konusunda yeterli eğitime sahip olmaması nedeniyle sağlık ihtiyaçlarını karşılayamamaktadır (Pollard, 2009).